Een antenne is niet zomaar een draad gespannen tussen twee punten!! Lengte en hoogte spelen hier bij een grote rol. We hebben te maken met een zelf inductie ( de draad) en de capaciteit t.o.v de aarde. De antenne is in resonnantie als wL is gelijk aan 1/wC. Dat geldt dan natuurlijk maar voor één frequentie. Voor een hogere te ontvangen frequentie wordt wL groter dan 1/wC en de antenne gedraagt zich dan inductief. Bij een lagere frequentie juist weer tegengesteld. De antenne gedraagt zich capacitief. Doormiddel van een regelbare capaciteit in serie op te nemen kan een inductieve antennen weer in resonnantie gebracht worden en met een regelbare spoel kan een capacitieve antenne weer in resonantie gebracht worden. Middels een combinatie van condensator en spoel zowel in serie of parallel is over een bepaald freqentie bereik afstemming mogelijk. Tijdens de voordracht werd hier uitgebreid op in gegaan. Waarbij op het white bord diverse tekeningen werden geschetst om de zaak te verduidelijken. Daarbij kwam de Leithaüser schakeling ter sprake , die door een enkele toehoorder werd herkend als de in ons land bekende Augustus ontvanger. Vanzelf komen we dan op de veel gebruikte Reinartz schakeling. Ter demonstratie was hiervoor een oude drielamps kortegolf ontvanger meegenomen. Detectie en twee maal laagfrequent met de mogelijkheid de ingangskring in drie stappen te schakelen. A als seriekring. B als parallelkring. C als Leithaüser-Reinartz schakeling. Na afloop werd dit toestel spelend gedemonstreerd. Dit toestel staat beschreven in het franse tijdschrift "Hier" van de CHCR door PvS en is later weer in het nederlands vertaald door de Belgische radio technicus Roger Dhaen .