Verslag radiocafé 15 mei 2007

15/5-2007 Feest !!

Het stond in mijn agenda genoteerd, de laatste ontmoetings avond van dit seizoen in het Radio Café in Wormerveer. Ik mag zeker niet tot de vaste bezoekers gerekend worden , maar deze avond wilde ik niet missen. Het programma voor die avond waarin de Catkins lampen en ook een miniscule antenne versterker getoond en besproken zou worden trok mij wel aan. Al direct bij het binnen komen bleek de koffie al klaar te staan en drie soorten taart op tafel gaven aan dat het een feestelijke avond zou worden. Het verhaal over de Marconi-Osram lampen in hun wonderlijke behuizing waren voor dit doel in een oud Volksontvanger chassis geplaatst en lieten horen niet onder te doen voor dezelfde typen in de glas uitvoering. Een interessant verhaal , echter regelmatig onderbroken met onverwachte grappen zoals wij dat gewend zijn van PvS . Hetgeen wel zorgt voor de nodige ontspanning na de soms wel wat ver gaande theorie. Gyula Kiss gaf daarna een leerzame les over het berekenen van een transistor en wist op handige wijze zijn speciale breedband antenne versterker met enige simpele aanpassingen te veranderen in een super gevoelige reflex ontvanger. Na de daarop volgende pauze haalde P. zijn accordeon te voorschijn, waar hij ook weer zo,n wonderlijke historie over wist te vertellen. Deze accordeon zou gekocht zijn door iemand op dokters advies, De man had met zijn hand tussen de deur gezeten en vier vingers afgekneld.

Met dit instrument zou hij met veel studeren zijn vingers weer tot redelijk bewegen kunnen brengen. Elke dag het zelfde loopje over de toetsen een halfuur lang onder toezicht van zijn vrouw en geen enkele vooruitgang wat betreft vingers laat staan enige muzikale vordering, mocht hij dan toch na lang overwegen met zijn vrouw deze mook verkopen. De man was eindelijk verlost van zijn dagelijkse kwelling . Op zijn amsterdams zette P. in met "Diep in mijn hart" en direct daarop was het Geert die met enige gezongen shanti nummers de aandacht wist te krijgen van de aanwezigen. De begeleiding van P. die met zijn jazzy accoorden elke rasechte Ier vertwijfeld zou doen opkijken, gaf Geert de zekerheid dat met ook met zeemans liederen de beste stuurlui op de wal staan. Wonderlijk want het is toch bekend dat P. regelmatig op rondvaartboten speelde in Amsterdam. Toch ging het redelijk goed maar enige repetitie zou zeer zeker nodig zijn. P. speelde dan ook verder wat musette, werd echter regelmatig onderbroken met vragen over het instrument. Wat wil je als je voor techneuten speelt die willen weten hoe het werkt. Geert meende dat er een call op de accordeon stond in verchroomde letters. PA 0 LO . Het bleek het merk te zijn Paolo Soprani en Paolo betrekent in het italiaans gewoon Pietro. Soms al na twee maten werd de muziek telkens onderbroken en werd er uitgelegd waarvoor bepaalde knoppen dienen en waar komt het geluid vandaan. De vraag wat zit er in , was natuurlijk alleen maar uit te leggen het is geen radio waar je even het achterschot van verwijdert. Onverwacht hoorde ik toch een paar onvervalste Will Glahé nummers Sensation en Tanzende finger. Voor ik wist was het al vrij laat geworden en ging het weer op huis aan na niet vergeten te hebben de donatie bak wat bij te vullen.

Een bezoeker

Voor een fotoverslag klik HIER!